[This is the second in our Thai language series of posts by Dekchai Kimhan. The first in the series is available here.]
ประชาธิปไตยแบบไทยๆ (๒): “หนึ่งปีให้มีนายกฯ สี่คน” หรือ “นายกฯ หนึ่งคนให้อยู่สี่ปี”
เด็กชายคิมหันต์
ผมตรวจการบ้านชิ้นแรกของนักศึกษาปีหนึ่งไป มีคำถามข้อหนึ่งออกจะง่ายดาย ถามถึงอัตราส่วนระหว่างของสองอย่าง คำตอบที่ถูกต้องคือ ๒ แต่นักศึกษาคนหนึ่งใส่คำตอบมาว่า ๑/๒ ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายอย่างมาก ต้องให้คะแนนเป็น ๐ ในข้อนี้ไปเพราะว่าคำถามแบบนี้มันมีคำตอบตายตัว แต่ถ้าถามว่านายกรัฐมนตรีไทยมีวาระดำรงตำแหน่งได้กี่ปีแล้วเขาใส่เลขสลับกันมา แม้จะฟังดูเป็นเรื่องตลกแต่ผมก็คงอาจพิจารณาให้คะแนนเขาบ้าง ไม่เชื่อมาดูข้อมูลที่จะเล่าต่อไปนี้ซิครับว่า “หนึ่งปีให้มีนายกฯ สี่คน” หรือ “นายกฯ หนึ่งคนให้อยู่สี่ปี” กันแน่
[Click on images for full size.]
หลังสงครามโลกครั้งที่ ๒ นายกรัฐมนตรีตลอดกาล จอมพลแปลก ตกเป็นผู้ต้องหาคดีอาชญากรสงคราม อำนาจจึงหวนกลับมาสู่ประชนชนอีกครั้งหนึ่งโดยการเลือกตั้ง เมื่อวันที่ ๖ มกราคม พ.ศ. ๒๔๘๙ ซึ่งเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกในรอบเกือบแปดปี ปรากฏว่าเมื่อเสร็จศึกสงครามแล้วเสรีไทยที่นำชัยมาสู่ประเทศชาตินั้นกลับแตกคอกันเสียเอง และนำมาซึ่งความวุ่นวายทางการเมืองที่มีนายกรัฐมนตรีถึง ๔ คนในปีเดียว ในปีเดียวกันนี้เองพรรคประชาธิปัตย์ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและยังดำเนินการอยู่ของไทยและเก่าแก่เป็นอันดับสองในเอเชียรองจากพรรคก๊กมินตั๋งในจีนและไต้หวันเท่านั้นได้ก่อตั้งขึ้น โดยจุดประสงค์เริ่มแรกเพื่อคานอำนาจของนายปรีดี พนมยงค์ เท่านั้น
มีผู้กล่าวว่าวงล้อประวัติศาสตร์มักหมุนเวียนกลับมาในตำแหน่งเดิมๆ เป็นวัฏจักร ในปี พ.ศ. ๒๔๘๙ ฝ่ายนิยมปรีดีและไม่นิยมปรีดีได้นายกฯไปฝ่ายละสองเก้าอี้ หกทศวรรษผ่านไปถึงยุค พ.ศ. ๒๕๕๑ เสื้อเหลืองและเสื้อแดงผลัดกันครองตำแหน่งฝ่ายละสองวาระและพรรคพรรคประชาธิปัตย์ก็ยังเป็นผู้เล่นในเวทีนี้อีก เมื่อไม่มีอำนาจปรีดีให้คานก็คานอำนาจ “ทักษิณ” แล้วกัน แม้ว่ามันคงไม่อาจเทียบได้กับอำนาจ “ปรีดี” ก็ตาม
แม้ว่าวงล้อประวัติศาสตร์จะหมุนกลับมาสู่ตำแหน่งเดิมแต่วงล้อนั้นก็เคลื่อนผ่านไปในหนทางแห่งกาลเวลา ข้อที่แตกต่างกันมีอยู่ว่ายุคสี่นายกฯ พ.ศ. ๒๔๘๙ เริ่มต้นด้วยสงครามโลก และจบลงไปด้วยการรัฐประหารเอาจอมพลคนหน้าเดิมที่ครองประเทศรอบแรกมาเกือบ ๘ ปีแล้วกลับมา แต่ยุคสี่นายกฯ พ.ศ.๒๕๕๑ เริ่มต้นด้วยการรัฐประหารเสียแล้วและคนหน้าเดิมที่ดำรงตำแหน่งนายกฯ มา ๕ ปีก็ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองและมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก ไม่สามารถกลับมาได้อีกในเร็ววันนี้ เราคงต้องคอยติดตามกันต่อไปนะครับว่ายุคสี่นายกฯ รอบที่สองนี้จะสิ้นสุดลงอย่างไร
ภาพและข้อมูลจาก http://th.wikipedia.org/wiki/รายนามนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
คำอธิบายสำหรับผู้เรียนภาษาไทย (พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒)
วัฏจักร ช่วงระยะเวลาของเหตุการณ์หรือกิจกรรมชุดหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นและดําเนินติดต่อกันไปอย่างมีระเบียบจนจบลง ณ จุดเริ่มต้นนั้นอีก เช่น วัฏจักรแห่งฤดูกาล วัฏจักรแห่งพืช
สวรรคต [สะหฺวันคด] ไปสู่สวรรค์ ตาย (ใช้ในราชาศัพท์สําหรับพระเจ้าแผ่นดิน สมเด็จพระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระบรมราชินี สมเด็จพระบรมราชชนนี สมเด็จพระยุพราช สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช และพระบรมราชวงศ์ที่ทรงได้รับพระราชทานฉัตร ๗ ชั้น) (มาจากภาษาสันสกฤต สฺวรฺค + คต ว่า ไปสู่สวรรค์)
15 responses so far ↓
1 Somsak Jeamteerasakul // Mar 17, 2009 at 8:02 pm
Should I write in Thai or in English?
Superficially, in 1946 there were ‘four’ PMs. But there was only one real leader throughout the whole period from the end of the war to the coup of 1947, i.e. Pridi Phanomyong. In fact virtually all Ministers in the ‘Seni’ Cabinet was selected for him by Pridi, Seni only came back from the US to assume the post of PM. (When Pridi decided to give the post to Seni, the Allies were very surprised by the decision. They thought Pridi would/should assume the post himself.) This was also true of the Thamrong Cabinet. In fact major decisions by the Thamraong Cabinet had to be approved by Pridi himself (I’ve read the minutes of all their meetings.) Only Khuang Cabinet can be said to be คานอำนาจ (counter-weight) to Pridi group.
By the way, shouldn’t the CCP be regarded as Asia’s second oldest party behind the KMT?
2 เด็กชายคิมหันต์ // Mar 17, 2009 at 9:14 pm
เขียนไทยก็ได้อังกฤษก็ดีครับ
Both Thai and English are welcome
ขอบคุณในข้อคิดเห็นครับ ต่อไปจะระมัดระวังในการเขียนมากขึ้น
Thank you very much for your comments. I will be more careful next time.
1. ถ้านับรัฐบาล ก็ถูกต้องครับว่า มีรัฐบาลควงไว้คานปรีดีเพียงรัฐบาลเดียวในปีดังกล่าว เพราะปรีดีครองอำนาจมาตั้งแต่สิ้นสงคราม
แต่ถ้านับตัวบุคคลซึ่งในกาลต่อมา ม.ร.ว. เสนีย์ ได้มีเรื่องระหองระแหงกับนายปรีดี (มีคนกล่าว่าท่านจอมพลตัวดีเป็นคนยุกระซิบใส่หูตอนส่งไปเป็นทูต) และไปร่วมมือกับนายควงตั้งพรรคประชาธิปัตย์ ผมจึงนับว่าโดยตัวบุคคลแล้ว เป็นคนของปรีดีจริงๆ สองคน อีกสองคนนั้นท่าจะไม่ค่อยถูกกับนายปรีดี
จะไม่ถูกกันแค่ไหนผมไม่อาจทราบได้ แต่คนของใครเล่าที่ไปเที่ยวตะโกนในโรงหนัง และถ้าไม่มีกระแสมวลชนเช่นนี้ปรีดีจะลาออกหรือไม่ ขอให้สังเกตว่าวันลาออกห่างจากวันสวรรคตเพียงใด และผลของการตะโกนในโรงหนังมีผลต่อรูปคดีและสถานการณ์อีกหลายสิบปีต่อมาอย่างไร
Three governments in the year were Pridi’s, but only two PMs are his. Several evidences have shown that the other two were anti-Pridi.
2. ส่วนการนับความเก่าแก่ พรรคคอมมิวนิสต์เก่าแก่ที่สุดครับ แต่สันนิษฐานว่าไม่นับเพราะไม่ใช่พรรคการเมืองในระบบรัฐสภา ข้อมูลเก่าแก่อันดับสองที่เขียนนี้มาจากวิกิพีเดียวภาษาไทยครับ
CCP is not a political party in a parliamentary system, it may not be counted by the following Wikipedia article.
http://th.wikipedia.org/wiki/พรรคประชาธิปัตย์
3 เด็กชายคิมหันต์ // Mar 17, 2009 at 9:39 pm
Communist Party of China 中国共产党
Founded July 1, 1921 (official)
Kuomintang of China 中國國民黨
Founded 1919-10-10 (modern)
1894-11-24 (as Revive China Society)
4 John Francis Lee // Mar 17, 2009 at 9:44 pm
When Pridi decided to give the post to Seni, the Allies were very surprised by the decision. They thought Pridi would/should assume the post himself.
Why did Pridi give the post to Seni, Khun Somsak?
5 Somsak Jeamteerasakul // Mar 18, 2009 at 2:19 am
Reply to Khun John Francis Lee,
In my interpretation based on both my reading of documents and talking to people of that period, Pridi had a personal trait, a kind of ‘aversion’ to taking highest office (unlike Phibun). I’m reluctant to call it ‘humility’ or ‘lack of ambition’ (though some of his supporters claim that’s what it was). It’s also known that he’s not used to political attack, he lost his temper easily (too ‘thin-skin’ to be a politician, so to speak). That Pridi was alsways ‘aversed’ to taking highest office and prefered to ‘act behind the sceen’ (his opponets would say, ‘like a puppet master), is the basis for a story, widely told among people who lived through that period that, when Pridi assumed the Premiership, he was in fact ‘lured into a trap‘ by Khukrit Pramot. It is said that Khukrit knew very well Pridi’s weakness (short-tempered when being attacked, etc). So after Khuang resigned, Khukrit went to see Pridi and persuaded him to assme the post. I’m not sure how reliable is the story. In any case, as I see it, Pridi did seem to be a kind of person very unconfortable in the open top job. In other words, he seemed unsuit to the role of a politician.
In fact even after the general elections in early 1946 (following Seni’s dissolution of parliament), most people thought Pridi would take the PM job, now that the initial dealing with tha Allies (that he ‘delegated’ to Seni) was over. But he declined and instead proposed his follower, Direk Chai-ya-nam. Direk was not a match to Khuang in terms of popularity, so Khuang won the vote in the house and took the job.
Regarding the specific choice of Seni after the war, Pridi offered the reason that Seni was leader of the Free Thai abroad and former minister to the US and therefore would be best suit to deal with post-war negotiation with the Allies. But this was unconvincing. During the war, the Allies always regarded Pridi (’Ruth’) himself as the one true leader of the whole movement and, as I said (based on US State Department and UK FO documents at the time) they were surprised Pridi wouldn’t take the PM job.
6 Lleij Samuel Schwartz // Mar 18, 2009 at 7:44 am
re: ด.ช. คิมหันต์
ขอบคุณครับ การเรียงความนี้น่าสนใจ คุณมีอารมณ์ขันดีก็ช่างเรื่องนี้คล้ายๆ ละครตลก!
ผมอยากรู้ถ้าด.ช. คิมหันต์เป็นนามปากกาหรือถ้าคุณ์เป็นเด็กอัจฉริย?
p.s. Please feel free to correct any errors in my Thai. Thanks.
7 Somsak Jeamteerasakul // Mar 18, 2009 at 9:20 am
Reply to Khun เด็กชายคิมหันต์
To be frank, I simply couldn’t see any point in your historical comparison/analogy. Apart from the fact that there is ’same’ number of PMs in 1946 and 2008, the situations behind the two periods that produced this number are totally different. In 1946 politics was dominated by, or under the leadership of, just one man – Pridi Phanomyong. Neither the ‘Thamrong’ nor the ‘Seni’ Cabinet can be said to be really Thamrong or Seni Cabinet – both were Pridi Cabinet, literally! So even the ’same’ number of ‘four’ turns out to be illusory and . At present, that there have been four PMs in one year reflects the situation of gigantic struggle between two Power Blocs that are – temporally – quite equally balanced, though they are based on different socio-political settings – rural popular electoral supports vs Palace-Military-Judiciary-urban middle classes. These socio-political settings were largely non-existent in 1946. The Palace-Military partnership didn’t come into existence until ten years later – the first time since 1932. The Judiciary was still largely non-political. And neither rural electoral power nor urban middle classes can be said to emerge yet until many decades later. All historical analogy/comparison have limits, but I’m not sure there should even be one here in the first place.
By the way, I’m not at all convinced the CCP should not be counted as Asia’s second oldest party because it’s not parliamentary. For a very long time in its history, the KMT was not a parliamentary party either.
8 เด็กชายคิมหันต์ // Mar 18, 2009 at 11:49 am
ยินดีน้อมรับความคิดเห็นครับ
๑. ใช่ครับถ้ามองถึงเบื้องลึกขั้วอำนาจ “๔” เป็นเพียงตัวเลข แต่ผมแค่เห็นตัวเลขก็ขำแล้ว แต่ถ้าเอาเรื่องนี้ไปขายนักประวัติศาสตร์ตัวจริงเสียงจริงอาจไม่ขำ อย่างไรก็ตามผมย้ำว่าเรื่องนี้กล่าวถึงที่ตัวนายกฯ ไม่ใช่รัฐบาล
ดีนะครับนี่ที่ผมไม่เอา “๔” รัฐมนตรีพวกของนายปรีดีที่ตายเรียบจากโจรมลายู (หรือตำรวจก็ไม่รู้) มาขาย พร้อมกับกว่าวถึงความโชคร้ายของเลข “๔” นักประวัติศาสตร์คงจะไม่ขำไปกันใหญ่
คราวหน้าจะต้องเตรียมเรื่องที่ขำ และนักประวัติศาสตร์ยอมรับได้ด้วย ถ้ามีโอกาสก็ขอความกรุณามาให้คำชี้แนะเช่นเคยนะครับ ขอบพระคุณล่วงหน้าเลยครับ
๒. ถ้าให้ผมเดา ตัวเลขอันดับสองของพรรคเก่าแก่นี้ คงมีคนพยามจัดอันดับให้มันดี (ในวิกิพีเดียภาษาไทย ซึ่งน่าจะเอาข้อมูลมาจากเอกสารของพรรคหรือคนที่นิยมพรรคอีกทีหนึ่ง) ไม่แน่ใจว่าถ้าค้นเอาเข้าจริงๆ จะมีพรรคอะไรต่อมิอะไรแทรกมาหรือไม่ คราวหน้าจะเช็คให้ถี่ถ้วนจากทุกแหล่งครับ
๓. “คนจะแก่ แก่ความรู้ใช่อยู่นาน คนจะรวย รวยสินทาน ใช่บ้านโต” ผมเป็นเด็กชายในวงการนี้ครับ วงการอื่นจะเป็นทารกหรือผู้เฒ่าก็อีกเรื่องหนึ่ง และเพราะยังเป็นเด็กชายในวงการนี้ ก็เลยมาคอยน้อมรับคำสั่งสอน ความคิดเห็น จากอาจารย์และท่านผู้อ่าน ณ ที่นี้ หากมีอะไรจะชี้แนะสั่งสอนก็ว่ามาเลย นึกเสียว่าเป็นการบ้านที่เด็กชายคนหนึ่งจะส่งให้ท่านทุกๆ สองอาทิตย์ คุณครู ท่านผู้รู้ แลเพื่อนพ้องน้องพี่ มิตรสหาย โปรดให้การชี้แนะ จะให้ใบประกาศด้วยก็ยินดีถ้าสอบผ่านมาตรฐานของท่าน
Re: Somsak Jeamteerasakul
Thank you again for your comments. Your historical point of view is precise, i.e. only number is the major point here. Well, I intend to make it satirical/humerous. Next time, I will find the topic which will be acceptable to historians as well. I appreciate your remark here in the future.
Re: Lleij Samuel Schwartz
In this field, I’m only a young boy. I hope that I will learn a lot from this community, so any comments and suggestions are welcome. Just take it easy as to teach a young boy. Well, in other field, I might be a baby or an old man. Anyway, age shouldn’t be a barrier for an academic exhange.
9 Somsak Jeamteerasakul // Mar 18, 2009 at 2:09 pm
In this field, I’m only a young boy. I hope that I will learn a lot from this community, so any comments and suggestions are welcome. Just take it easy as to teach a young boy.
ขออนุญาต เขียนเป็นภาษาไทยสัก 2-3 ประโยคบ้าง
ผมคิดว่า วิธีแบบนี้เป็นเพียง วิธี cover-up การไม่ยอมรับความจริง-ความผิดพลาด โดยการใช้ false/pretended humility มาอ้าง
ผมเรียกว่า ดัดจริต ครับ
ผมเสนอว่า ถ้าต้องการอภิปรายปัญหาประวัติศาสตร์การเมืองไทย/ประชาธิปไตยแบบไทยๆ ก็อภิปรายมาตรงๆ ไม่ต้อง pretend เรื่อง “เด็ก” “ผู้ใหญ่” อะไรทั้งสิ้น
ซึ่งความจริง วิธีเขียนทั้งหมด รวมทั้งวิธี ดัดจริต แกล้งทำตัวเป็น “เด็ก” ในเรื่องนี้เอง ก็ไม่ออกมาในลักษณะเด็กจริงๆ (ผมมีอาชีพสอนเด็ก ไม่มีอะไรเหมือนเด็กในสิ่งที่คุณเขียน) อย่างนี้ ไม่เป็นธรรมต่อเด็กจริงๆ เพราะเด็กจริงๆ ไม่ดัดจริตแบบนี้ มีแต่ผู้ใหญ่ เท่านั้นครับ ที่ดัดจริต แบบนี้
10 Somsak Jeamteerasakul // Mar 18, 2009 at 2:22 pm
จบลงไปด้วยการรัฐประหารเอาจอมพลคนหน้าเดิมที่ครองประเทศรอบแรกมาเกือบ ๘ ปีแล้วกลับมา
The first round of Phibun’s regime only lasted 5 years 7 months (mid December 1938 – end of July 1944) not ‘almost 8 years’.
If I wanedt to argue about number I could have said this from the beginning. It’s you who make illusory number into false historical analogy.
11 เด็กชายคิมหันต์ // Mar 18, 2009 at 5:55 pm
ต้องกราบขอโทษ อ.สมศักดิ์นะครับ ถ้าทำให้อ่านแล้วไม่สะดวกใจ ขอน้อมรับความผิดพลาดครับ ไม่เถียงข้างๆ คูๆ พูดกันตรงๆ ก็ได้ดังนี้
16/12/1938-01/08/1944
2055.00 days
=5.63 years
ยังไงมันก็ไม่ถึง 8 ปีอยู่ดีครับ ยอมรับผิดนะครับ ไม่ได้หนีความจริง แค่ขอความเมตตาว่าที่ได้ 8 ปีมาก็นับนิ้วมือมา ไม่ได้ใช้โปรแกรมสเปรดชีทคำนวณ ต่อไปจะใช้โปรแกรมคำนวณให้เลย จะนับวันสุดท้ายด้วยหรือเปล่าก็ช่วยชี้แนะมาด้วยครับ เพราะท่านจอมพลสิ้นสุด 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 นายควงรับต่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 แล้ววันนี้จะนับให้จอมพลหรือนายควงคนใดคนหนึ่งหรือทั้งสองครับ ถ้าให้สองคนตอนเอาเวลารวมของนายกฯมารวมกันมันก็จะเกิดจำนวนวันเกินขึ้นมา ถ้าพบข้อผิดพลาดที่อื่นอีกก็ชี้แจงมาให้หมดเลยครับ ทำใจได้แล้ว
ส่วนเลข 8 ได้มาก็ไม่ถึงกับเพ้นฝันนักหรอกครับ คือ 1938 เป็นปีที่ 1, 1939 เป็นปีที่ 2 นับไปเรื่อยๆ ถึง 1944 ก็ได้ปีที่ 7 แล้วไปเผลอบวกให้เขาอีกหนึ่ง มองผ่านแวบๆ เห็นอยู่สองเทอม เกือบ 8 ก็เออใช่ ผมมันชุ่ยจริงๆ ถูกอย่างที่อาจารย์ว่าแล้วครับ
ผิดแล้วยอมรับผิด หวังว่าอาจารย์คงจะกรุณาให้อภัยบ้างนะครับ อย่าเพิ่งไล่ออกจากห้องเรียน
I am so sorry for the error. I understand that accuracy is very important issue here and appreciate Dr Somsak’s comments regarding the tenure of FM Pibun Songkhram
ส่วนเรื่องที่อาจารย์เล่าว่าคึกฤทธิ์เป็นคนไปทำให้ปรีดียอมเป็นนายกฯนั้น น่าสนใจมากทีเดียว ผมก็รู้สึกของผมว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นไปได้มากทีเดียว จะจดจำเรื่องนี้ไว้ครับ
อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ลงแรงไปฟรีและถูกด่าฟรี ได้มาเรียนเรื่องนี้ก็คุ้มค่าแล้ว
ว่าไปถึงคึกฤทธิ์ไม่บังอาจจับผิดอาจารย์นะครับ สงสัยว่าทำไมอาจารย์สะกดชื่อและนามสกุลของเขาอย่างนั้นหล่ะครับ เผอิญเคยเห็นมาหลายแห่งเขาไม่ได้สะกดอย่างนั้น
The story of Pridi and Kukrit is quiet interesting. I appreciate Dr. Somsak’s lesson. It is the best thing I can get here apart from criticism T_T.
12 Joy // Mar 19, 2009 at 6:46 pm
Well, I think Somsak Jeamteerasakul’s comments are very harsh and ruthless, and there’s really no need to be so hostile towards others. (I anticipate u will react to this comment of mine with animosity, judging from the way u have reponded to many people’s comments)
Quote:ผมเสนอว่า ถ้าต้องการอภิปรายปัญหาประวัติศาสตร์การเมืองไทย/ประชาธิปไตยแบบไทยๆ ก็อภิปรายมาตรงๆ ไม่ต้อง pretend เรื่อง “เด็ก” “ผู้ใหญ่” อะไรทั้งสิ้น
Well, there should be a room for metaphor and imagination. Too many ‘facts’ are boring! I think one can provide critique of other’s work without having to assume the condescending tone the way u do.
The author has shown admirable humility and is very open for comments and criticisms.
13 Somsak Jeamteerasakul // Mar 19, 2009 at 9:58 pm
Too many ‘facts’ are boring!
Humor is a very difficult form of writing, much more difficult than ’straight’ narrative. Unless one has a sure grasp of most or all the facts and a sharp idea of how to interprete them,, one will not make a good ‘light-hearted’ story out of them, only lame jokes, as in this case.
If I really wanted to be ruthless, I’d have pointed out, besides the issue of the duration of the first Phibun regime, that much of the author’s first reply (#2) is either inaccurate or besides the point. Take, for instance: “เพราะปรีดีครองอำนาจมาตั้งแต่สิ้นสงคราม”. Pridi in fact assumed power before (not since) the end of the war, i.e. following Phibun’s fall in July 1944. The first Khuang Cabinet (August 1944-45) was in reality Pridi (’Free Thai’) Cabinet. In fact Khuang hardly played any important role at all apart from ‘clowning around’ for the benefit of the Japanese.
The key point, however, is that the author of this post has no understanding of the reality of the post-war politics, hence his ‘humorous’ ‘take’ on the number ‘4′.
Apart from what I already said, consider this sentence also from #2:
Three governments in the year were Pridi’s, but only two PMs are his. Several evidences have shown that the other two were anti-Pridi.
No “evidence” would have shown that Khuang was ‘anti’ Pridi during his brief Premiership in 1946, certainly not in the sense that Surayut and Abhisit are anti-Thaksin. Khuang had been driven into the anti-Pridi camp because of his disappointment with Pridi’s support of Direk as candidate for PM, but much more because of the circumstances of his fall from office (which he believed was engineered by Pridi). He was in fact not the main driving force behind the formation of the Democrat Party. Even Seni, one could argue, based on ’several evidences’, that during his Premiership, though he was unconfortable working with Cabinet that Pridi set up for him, was not yet fully-committed anti-Pridi, again very unlike Sorayut or Abhisit.
So the number of ‘4′ PMs in both 1946 and 2008 turns out to be not only superficial, but misleading.
In my view, one of the major factors, which greatly contributes to the anti-politician/ pro-monarchy trend among both Thai and foreign intellectuals in recent years, is that they thought they ‘know’ Thai political history very well, but in fact they don’t. This shows in the often unbelievably very sloppy way they talk about certain facts.
Take this piece from Pornpimol Kanchanalak in the Nation, mentioned in another post here.
http://rspas.anu.edu.au/rmap/newmandala/2009/03/19/the-ivory-tower-democrac-and-all-that-jazz/
“Then came the October 14, 1974 student uprising. …”
“….he most savage retribution against our own on October 6 two years later.
The October 14 uprising, of course, happened in 1973 while the October 6 massacre took place three years later.
That both Pornpimol who actually lived through that period (and claims that she knows Thai politics than those ‘western scholars’) and The Nation’s editors, could let ’slip’ such well-known historical facts, testifies to the sloppiness I just said.
Anyone think this is not an important issue, they probably never heard of the ‘16 Tula (October 16) Events’
P.S. I also recall an example here sometime ago when ‘Taxi Driver’ thought he ‘know’ what kind of armed forces took part in the October 6 massacre.
14 Somsak Jeamteerasakul // Mar 19, 2009 at 11:07 pm
ดีนะครับนี่ที่ผมไม่เอา “๔” รัฐมนตรีพวกของนายปรีดีที่ตายเรียบจากโจรมลายู (หรือตำรวจก็ไม่รู้) มาขาย พร้อมกับกว่าวถึงความโชคร้ายของเลข “๔” นักประวัติศาสตร์คงจะไม่ขำไปกันใหญ่
By the way, I also never conside 4 deads from brutal political assassination a good ‘material’ for such ‘humorous’ quip.
15 เด็กชายคิมหันต์ // Mar 20, 2009 at 6:46 pm
๑. “เพราะปรีดีครองอำนาจมาตั้งแต่สิ้นสงคราม” ไม่ถูกอย่าง อ.สมศักดิ์ว่าจริงๆ ครับ จะพูดให้ถูกก็ต้องว่าก่อน หรือถ้าจะนับตอนเป็นนายกฯ จริงๆ ก็ต้องบอกว่าหลังจากสงครามไปแล้วระยะหนึ่ง
ตั้งแต่จอมพลแพ้มติเรื่องพระราชบัญญัติที่จะย้ายนครหลวงไปเพชรบูรณ์แล้ว แกก็ออกไปแล้วนายควงก็เข้ามาแทน ผมก็ยังสงสัยถึงทุกวันนี้ว่าจอมพลปล่อยให้ตำแหน่งหลุดมือไปได้อย่างไร ดูเหมือนไม่มีเหตุผล หรือรู้เป็นนัยว่าญี่ปุ่นจะแพ้สงคราม
๒. ถูกครับว่าตอนนายควงเป็นรัฐมนตรีในปีนั้น ยังไม่ได้ต่อต้านปรีดี แต่ว่ามามีปัญหาต่อกันในภายหลัง ผมก็ไม่รู้ว่าในใจเขาคิดยังไง ความรู้ที่ผมมีเพียงเล็กน้อยอ่านหนังสือมาไม่กี่เล่มก็ไม่ได้บอกอะไรเลย
รู้อย่างเดียวว่าใครกล่าวหานายปรีดีว่าลอบปลงพระชมน์ เขาก็ควรรู้ว่าผลลัพธ์ที่ตามมากับคนถูกกล่าวหา ไม่แค่สิ้นชีวิตทางการเมือง แต่สิ้นชีวิตจริงๆ คนที่ทำกันได้ลงคอ ไม่รู้ว่าจะต้องเกลียดกันแค่ไหน นี่แค่ความคิดส่วนตัวของผมนะครับ ผมไม่รู้ว่าสองนายกฯที่กล่าวถึงนี้มีใครมาออกมาประกาศตัวว่าต่อต้านปรีดีอย่างเป็นทางการหรือเปล่า จะไปกล่าวอ้างว่าขาต่อต้านก็คงลำบาก ไม่เหมือนกับที่ปรีดีประกาศตัวว่าเป็น radical socialist แต่ไม่ใช่ communist อันนั้นเขาพูดเองมีหลักฐานกล่าวอ้างได้
๓. จริงครับเรื่องความสูญเสียของ ๔ รมต. ไม่ควรเอามากล่าวเล่นๆ ผมก็เลยไม่ใส่ แต่ตอนแรกก็ว่าจะพูดถึงความโชคร้ายของเลข ๔ บังเอิญพื้นที่ไม่พอ จะพูดไม่ใช่เพราะว่าเชื่อ แค่อยากสะท้องความเชื่อโชคลางของคนไทยอีกอย่างหนึ่ง ให้สะกิดคิดดูว่ามีคนไม่น้อยในเมืองไทยยังไปถูต้นไม้หาเลขหวย
๔. เห็นด้วยที่ อ.สมศักดิ์กล่าวถึง anti-politician/ pro-monarchy trend ขอบอกเลยว่าไม่ชอบปรากฎการณ์นี้ครับ แต่ว่าจะไม่วิพากษ์นักการเมืองก็ไม่ได้เพราะหลายกรณีเขาผิดจริง ส่วนอีกอันผมมิอาจวิพากษ์วิจารณ์ได้ครับ ใครสามารถก็เชิญ หากทำด้วยใจเป็นธรรมเพื่อประโยชน์ส่วนรวมแล้วขอให้โชคดีด้วยใจจริงครับ
๕. ขอบคุณที่มีผู้เห็นใจนะครับ ผมไม่รู้อะไรมากในวงการนี้ครับ แค่อ่านหนังสือไม่กี่เล่มเท่านั้น ก็อ่านด้วยความสนใจหาความรู้เอง และอ่านอยู่เรื่อยๆ ไม่เคยได้เรียนวิชาพวกนี้ในมหาวิทยาลัยแต่ก็อยากจะทำอะไรที่มีประโยชน์กับเขาบ้าง หนทางหนึ่งก็คือเขียนอย่างที่กำลังทำอยู่นี่ เพราะดูเหมือนจะไม่อันตรายเท่ากับเดินออกไปพูดอย่างเปิดเผย
ประเด็นแรกคืออยากให้คนหันมาใส่ใจ หันมามองสิ่งที่เกิดขึ้น และไม่ต้องการเด็ดขาดที่จะให้ทุกอย่างจบลงแบบ anti-politician/ pro-monarchy trend
อย่างที่สองคืออยากให้เห็นว่าทุกอย่างมีดีมีร้ายในตัวมันเอง และถ้าใส่ใจสักนิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตและสิ่งที่กำลังทำกันในปัจจุบันประชาธิปไตยไทยและปากท้องของคนไทยย่อมดีกว่านี้แน่นอน เพียงแค่ให้ส่วนดีของสิ่งต่างๆ ได้แสดงออกในเวลาที่สมควร
ผมโชคดีได้พื้นที่ตรงนี้มาเขียนแล้วก็อยากทำให้ดีที่สุด ถ้าใครจะเอาไปเขียนให้ได้ดีกว่าก็ยินดีครับ มาด้วยใจ ไม่มีค่าตอบแทน
แน่นอนว่าความผิดพลาดย่อมมีขึ้นได้ ผมยินดีน้อมรับครับ และดีใจที่มีคนทักท้วงให้ถูกต้อง จะได้มีความเข้าใจที่ถูกต้องต่อไป ส่วนจะด่าผมก็คงต้องทน ไม่รู้จะทำไงได้ครับ ถ้าได้ความรู้ดีๆ ด้วยก็คงคุ้มใช่ไหมครับ
ขอโทษด้วยนะครับ หมดแรงแปลเป็นอังกฤษแล้ว ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้ก็คิดว่าคงเข้าใจภาษาไทยได้ดีพอสมควร พบกันตอนหน้านะครับ ให้สัญญาใจว่าจะเขียนออกมาทุกสองอาทิตย์
ปล. ถ้ามีนักเรียนที่เรียนภาษาไทยเป็นภาษาที่สองเข้ามาอ่านจริง ป่านนี้คงไปถามอาจารย์แล้วว่า “ดัดจริต” แปลเป็นอังกฤษว่าอย่างไร สร้างรอยยิ้มให้กับห้องเรียน ๕๕๕
Leave a Comment
Please note: New Mandala encourages vigorous debate. However, for the moment we will only be publishing high-quality comments that make original contributions to discussion. There will, of course, still be space for pithy, humorous, eccentric and cheeky input. Short and sweet will usually trump long and involved. Repetitive ranting, unimaginative point-scoring and idle abuse will not be entertained. Comments which carry a real name are also more likely to be approved. Thank you for your ongoing interest and contributions.