New Mandala

18 responses so far ↓

• 1 A Thai citizen // Mar 18, 2009 at 11:56 pm

  What about this translation?

  สุนทรพจน์โดยพณฯท่าน นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรไทย เรื่อง “การจัดการความท้าทายของประชาธิปไตย” ที่วิทยาลัยเซนต์จอห์น มหาวิทยาลัย
  อ๊อกซ์ฟอร์ด วันที่ 14 มี.ค 2552

  ดร.จอห์น ฮูด รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด ท่านเซอร์ ไมเคิล สกอลาร์ ประธานวิทยาลัยเซนต์จอห์น และท่านประธานสมาคมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ แขกผู้มีเกียรติ ท่านสุภาพสตรีและท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ก่อนอื่น ผมอยากจะกล่าวว่า ผมรู้สึกยินดียิ่งที่ได้กลับมาเยือนที่นี่อีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยก็ตาม ประการแรกก็คือ ไม่มีใครที่อาจพูดได้ว่าผมนั้นเด็กเกินไปอีกต่อไปแล้ว ตอนที่ผมยังอยู่ที่นี่ ยังไม่มีห้องประชุมแห่งนี้ และพอผมถามถึงบรรดาอาจารย์ท่านต่างๆที่ได้เคยสอนผม เรื่องปรัชญา การเมือง หรือเศรษฐศาสตร์ จึงได้รู้ว่าท่านเหล่านั้นได้เกษียณไปแล้ว บางท่านก็เสียชีวิต

  ผมยินดีจริงๆที่ได้กลับมา และหวังว่าคงได้มีโอกาสกลับไปเยือนในบรรยากาศเก่าๆที่คุ้นเคย ที่ที่ผมได้ใช้เวลาในช่วงสามปีที่บางทีอาจเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของผม ผมได้รับการแนะนำว่าเป็นนายกรัฐมนตรีไทย ที่เกิดที่เมืองนิวคาสเซิลในอังกฤษ การอ้างอิงที่มีนัยยะถึงสโมสรฟุตบอลที่ดีที่สุดในโลก และเพื่อที่จะยืนยันว่าเรานั้นสุดยอด เราต้องเอาชนะได้บ้าง เอาล่ะ มาถึงหัวข้อที่ผมได้รับเชิญมาพูด ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับความท้าทายของประชาธิปไตย ผมขอเริ่มต้นด้วยการพูดว่า ตอนที่ผมยังอยู่ที่อ๊อกซ์ฟอร์ด ซึ่งเกือบเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของผม ศิษย์เก่าของวิทยาลัยเซนต์จอห์นอยู่ที่นี่เช่นกัน จริงๆแล้วท่านอยู่ชั้นสูงกว่าผมปีหนึ่งแม้ว่าเราจะอายุเท่ากัน ประเด็นของผมก็คือ ตอนที่พวกเราอยู่ที่นี่ พวกเราเป็นคนกลุ่มน้อย ตอนนั้นมีคนไทยที่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ดน้อยมาก แต่ปัจจุบันนี้ผมคิดว่าเปลี่ยนไปมาก นักเรียนไทยจำนวนมากมีโอกาสได้มาศึกษาที่นี่ ผมคิดว่านี่เป็นการยืนยันสิ่งที่ท่านรองอธิการบดีพึ่งจะพูดไปว่า ตอนนี้อ๊อกซ์ฟอร์ดได้กลายเป็นมหาวิทยาลัยนานาชาติ แต่ก็มีคนน้อยมากที่รู้ว่าเมืองไทยอยู่ที่ไหน ในระยะเวลาหลายปีที่เราได้ผ่านกระบวนการพัฒนาประชาธิปไตย ประเทศไทยได้กลายเป็นที่รู้จักกันดีมากขึ้น ผมจำได้ว่า ตอนที่เรายังอยู่ที่นี่ ไม่มีแม้แต่ร้านอาหารไทย ซึ่งเราต้องหันไปพึ่งร้านอาหารอินโดนีเซียแทน ซึ่งตอนนี้ปิดไปแล้ว แต่ตอนนี้อาหารไทยมีอยู่ทั่วไป เพื่อนๆผมหลายคนเคยไปเมืองไทย และพวกเขาชอบอากาศ และชายทะเล แต่สิ่งที่ทำให้ผมภูมิใจมากที่สุดในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาก็คือ ประเทศไทยได้กลายเป็นประเทศที่รู้กันว่าประชาธิปไตยได้หยั่งราก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น ซึ่งไทยเคยได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับต้นๆของประเทศที่มีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นสูง จริงๆแล้วครั้งสุดท้ายที่พรรค(ประชาธิปัตย์)ของผมอยู่ในรัฐบาล ประเทศไทยอยู่ใน 30 อันดับแรกของประเทศที่มีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นและความมั่นคงทางการเมือง

  แต่ย้อนมาดูตอนนี้ ผ่านไปสิบกว่าปีหลังช่วงเวลาที่ดีที่สุดของประชาธิปไตยไทย เราพบว่าสื่อมวลชนต่างประเทศได้จัดให้ไทยอยู่ใน 30 อันดับท้ายๆ ในแง่ของเสรีภาพในการแสดงความเห็น และแย่กว่านั้นในแง่ของเสถียรภาพทางการเมือง สำหรับพวกท่านที่ได้ติดตามข่าวสารของเมืองไทย คงจะได้เห็นภาพที่น่าเป็นห่วงตลอดช่วงสามปีที่ผ่านมา ดังนั้นคำถามสำคัญก็คือ ประชาธิปไตยไทยได้ถอยหลังเข้าคลองเสียแล้วหรือ หรือว่าประเทศไทยได้สูญเสียชื่อเสียงและความสามารถที่จะทำให้คนเชื่อว่า อย่างน้อยเราอาจจะเป็นตัวอย่างของการพัฒนาประชาธิปไตยในภูมิภาค ในเอเชีย หรือแม้แต่ในประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลาย

  สิ่งที่ผมอยากจะทำในวันนี้ก็คือ ให้พวกท่านได้เข้าใจถึงความท้าทายที่เราได้เผชิญ เพื่อที่ว่าเราจะได้เรียนรู้บทเรียนบางอย่างร่วมกัน ในขณะเดียวกัน ผมมาพูดที่นี่เพื่อยืนยันว่าประชาธิปไตยยังคงอยู่ดี และแข็งแรง และผมมีความมุ่งมั่นที่จะทำให้เกิดความมั่นใจได้ว่าเราจะยืนหยัดบนเส้นทางนี้

  ในการอภิปรายเกี่ยวกับการพัฒนาการเมืองในประเทศไทย ผมอยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา และดูสิว่าเราจะจัดการความท้าทายของประชาธิปไตยอย่างไร ดังที่ได้กล่าวไปแล้วว่า แม้ประชาธิปไตยไทยจะล้มลุกคลุกคลานมาบ้าง แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ เราผ่านช่วงเวลาถดถอยหลายครั้ง แต่ละครั้ง ประชาชนไทยต่างก็ลุกขึ้นมาหยัดยืนได้อีก ด้วยความมุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิมที่จะต่อสู้เพื่อเสรีภาพและความเสมอภาค สิ่งที่ผมจะทำได้เพื่อเป็นการเทิดเกียรติสำหรับคนที่ได้เสียสละในยุคที่ผ่านมา ก็คือทำทุกสิ่งทุกอย่างที่อำนาจของผมจะทำได้ เพื่อให้เกิดความก้าวหน้าและสถาพรของประชาธิปไตย ไม่ว่าจะมีความท้าทายหรืออุปสรรคใดที่รออยู่ในเส้นทางของเรา

  ท่านสุภาพสตรี และท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ในประเทศอังกฤษ ประชาธิปไตยถือเสมือนดำรงอยู่มาช้านาน ยากที่จะจินตนาการประเทศนี้เป็นอย่างอื่นไปได้ แต่ก็ใช่ว่าหนทางสู่ประชาธิปไตยแม้ในอังกฤษ จะโรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป อาจบางทีนี่คือสิ่งบ่งบอกว่าประชาธิปไตยได้ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริงในประเทศนี้ จนทำให้ความจริงเกี่ยวกับการต่อสู้กว่าที่จะมาถึงจุดนี้ – ความจริงเกี่ยวกับ สงครามการเมือง และการปฏิวัติ แทบจะเลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คน กลายเป็นเพียงบางบทตอนที่น่าเบื่อหน่ายในหนังสือประวัติศาสตร์ฝุ่นเขรอะเท่านั้น

  ในประเทศไทย การต่อสู้เช่นว่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของผู้คนจำนวนมาก ผมอายุ 9 ขวบในปีพ.ศ.2516 เมื่อทหารใช้กำลังรุนแรงเข้าปราบปรามนักศึกษา และผู้ชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยบนท้องถนนในกรุงเทพมหานคร เหตุการณ์นี้ ซึ่งรู้จักกันว่าเป็นเหตุการณ์ 14 ตุลาคม ได้นำมาซึ่งอวสานของระบบการการปกครองเผด็จการ ความตระหนักว่าประชาชนไทยนั้นพร้อมที่จะสละชีพเพื่อเสรีภาพจากการปกครองแบบเผด็จการ มีผลประทับใจต่อตัวผมมาโดยตลอด ประชาธิปไตยอาจจะเป็นเรื่องที่พูดกันทั่วไปที่อื่นๆ แต่ไม่ใช่สำหรับคนไทย ถ้าเพียงแต่ระบบการเมืองจะมีเสรีภาพกว่านี้ ถ้าเพียงแต่ผู้มีอำนาจจะยอมรับฟัง หรือถ้าเพียงแต่พวกเราทั้งหมดจะได้ทำหน้าที่ของตนในอันที่จะเสริมสร้างความแข็งแรงของรากฐานประชาธิปไตย เราก็อาจจะหลีกเลี่ยงการเสียเลือดเสียเนื้อของผู้คนจำนวนมากในการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย

  ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม ผมตระหนักดีว่า หนทางเดียวที่ผมจะช่วยนำประชาธิปไตยมาสู่เมืองไทยได้ ก็คือการทำหน้าที่ในฐานะที่เป็นนักการเมืองที่ได้รับเลือกตั้ง และการยึดมั่นต่ออุดมการณ์ที่ผู้กล้าทั้งหลายได้ต่อสู้ให้ได้มา ผมรู้ว่าคำถามที่มักมีคนถามเสมอก็คือ ความใฝ่ฝันที่จะได้เป็นผู้นำที่มาจากการเลือกตั้งของผม นั้นก่อกำเนิดขึ้นที่อ๊อกซ์ฟอร์ดหรือไม่ ผมอยากจะบอกว่า เหตุการณ์ 14 ตุลาคมทำให้ผมตัดสินใจได้ ผมต้องการที่จะเป็นนักการเมืองอาชีพและนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงเลือกเรียนปรัชญาการเมืองและเศรษฐศาสตร์ที่อ๊อกซ์ฟอร์ด ซึ่งมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีในบรรดานักการเมืองอาชีพทั่วโลก และจริงๆแล้ว ผมจำได้แม่นว่า ประสบการณ์ชนะการเลือกตั้งของผมเริ่มต้นที่อ๊อกซ์ฟอร์ดเช่นกัน ตอนอยู่ชั้นปีที่หนึ่ง ผมลงสมัครและได้รับเลือกเป็นประธานองค์การนักศึกษาของมหาวิทยาลัย และในปีที่สอง ผมได้รับเลือกให้เป็นประธานชมรมนักศึกษาปริญญาตรี

  แต่ชัยชนะที่ได้มาหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคมอยู่ได้เพียงไม่นาน สามปีหลังจากนั้น ในพ.ศ.2519 เกิดการรัฐประหารหลังจากเหตุการณ์สังหารหมู่นักศึกษาที่ถูกหาว่าเป็นฝ่ายซ้าย ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นักศึกษาและผู้เรียกร้องประชาธิปไตย ผู้ต่อต้านทหารต่างสูญเสียชีวิตจำนวนมาก สังคมไทยแตกแยกอย่างหนักต่อคำถามที่ว่าควรจะนำหลักการประชาธิปไตยมาใช้อย่างไรดี

  นักศึกษามหาวิทยาลัยจำนวนมากลาออกและหนีเข้าป่าไปร่วมกับขบวนการคอมมิวนิสต์ในท้องถิ่นชนบท ต้องใช้เวลาอีกหลายทศวรรษของการต่อสู้ที่ยากลำบากเพื่อเอาชนะมวลชนที่สับสน เพื่อเสถียรภาพ และเพื่อฟื้นคืนระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย และถึงแม้ว่าระบอบเผด็จการที่ขึ้นสู่อำนาจหลังรัฐประหารจะมีอายุเพียงแค่หนึ่งปี แต่ประเทศไทยก็ต้องตกอยู่ภายใต้สิ่งที่เรียกกันว่า”ประชาธิปไตยครึ่งใบ” มานานกว่าสิบปี ผมใช้เวลาช่วงหลายสิบปีนั้นศึกษาอยู่ที่อังกฤษ ได้ซึมซับเอาวัฒนธรรมของความเป็นประชาธิปไตย ผมยิ่งตระหนักมากขึ้นว่า การปกครองระบอบประชาธิปไตยนั้นเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดสำหรับทุกประเทศ รวมทั้งประเทศไทยด้วย

  เมื่อผมกลับมาเมืองไทยและเข้าสู่การเมืองในปีพ.ศ.2535 ประชาธิปไตยในเมืองไทยได้เข้าสู่จุดวิกฤติอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ ผม ในฐานะนักการเมืองหน้าใหม่ ได้รับเลือกเข้ามาเป็นสส.ในสภาเป็นครั้งแรกในเดือนมีนาคมปีนั้น ได้มีโอกาสเห็นการลุกฮือครั้งใหญ่ โดยกลุ่มคนชั้นกลาง เพื่อต่อต้านบิ๊กทหารในเหตุการณ์ครั้งนั้น ผมควรกล่าวด้วยว่า บิ๊กทหารคนนี้ได้รับการสนับสนุนโดยเสียงส่วนใหญ่ในสภาในขณะนั้น มีการปราบปรามซึ่งเป็นผลให้มีคนบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก บทที่แสนเศร้าในบันทึกประวัติศาสตร์การเมืองครั้งนี้ได้นำไปสู่การเลือกตั้งครั้งใหม่ และประชาชนไทยได้รวมตัวกันอีกครั้ง เพื่อเรียกร้องผลักดันให้เกิดกระบวนการปฏิรูปการเมืองครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่ง และที่สุดได้นำไปสู่รัฐธรรมนูญที่เรียกว่า”รัฐธรรมนูญฉบับประชาชน พ.ศ.2540” รัฐธรรมนูญฉบับนี้มุ่งที่จะเพิ่มอำนาจให้กับระบบพรรคการเมืองที่อ่อนแอ ในขณะเดียวกันก็กำหนดให้มีระบบสมดุลและตรวจสอบ ในรูปแบบขององค์กรอิสระต่างๆที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง

  หากแต่ผู้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ประเมินศักยภาพในการใช้อำนาจในทางที่ผิดของนักการเมืองต่ำเกินไป นักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้งนี่แหละ บรรดาผู้ร่างรัฐธรรมนูญไม่ได้คาดคิดว่าเสียงส่วนใหญ่ที่เข้มแข็งในระบบรัฐสภาและอำนาจบริหาร จะบ่อนทำลายความโปร่งใส และธรรมาภิบาล โดยการสนับสนุนของนโยบายประชานิยม เสียงส่วนใหญ่เช่นว่านั้นได้กลายเป็นพื้นฐานของแนวทางเผด็จการโดยรัฐบาล ด้วยแนวทางเช่นนั้น ทำให้เกิดการทุจริตคอรัปชั่นอย่างกว้างขวาง และการละเมิดกฎหมายโดยทั่วไป ดังจะเห็นได้จากเหตุการณ์อย่างเช่น การสังหารคนไทยมุสลิมที่มัสยิดกรือเซะในภาคใต้ของไทยและที่ตากใบ การปราบปรามอย่างโหดร้ายต่อผู้ค้ายาเสพติดที่ถูกวิสามัญฆาตกรรม ซึ่งทำให้มีคนไทยเสียชีวิตกว่า 2,000 คน รวมทั้งการทรมาน และอุ้มฆ่า เช่นกรณีของนายสมชาย นีละไพจิตร ทนายความสิทธิมนุษยชน ในขณะที่พรรคฝ่ายค้านถูกรังควาน สื่อมวลชนถูกคุกคามข่มขู่ มีการแทรกแซงทางการเมืองต่อการทำหน้าที่ขององค์กรอิสระต่างๆ แทบไม่น่าเชื่อว่ารัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยจะมีพฤติกรรมต่างๆดังกล่าวนั้น ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับรูปแบบและหน้าที่ของประชาธิปไตย และหนทางข้างหน้าของเรา ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือ นี่อาจเป็นครั้งแรก ที่คนชนบทในประเทศไทยได้รับการกระตุ้นให้ตื่นตัว โดยองค์ประกอบที่เป็นประชานิยมของประชาธิปไตย โครงการต่างๆ เช่น กองทุนหมู่บ้าน การตลาดของสินค้าชุมชน และระบบสุขภาพราคาถูก ได้กลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการรักษาฐานเสียงในชนบท วิธีการต่างๆเหล่านี้ส่งผลให้คนชนบทที่ยากจนมีความเข้มแข็งขึ้น อย่างน้อยก็ในทางการเมือง

  ถึงแม้จะมีข้อดีดังกล่าว แต่การใช้อำนาจในทางที่ผิดอย่างกว้างขวาง ได้นำไปสู่การต่อต้านอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เมื่อประชาชนได้ออกมาเดินขบวนประท้วงตามท้องถนนประณามระบบเล่นพรรคเล่นพวก การแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบ และการคอรัปชั่นอย่างมโหฬาร มีความหวาดกลัวอย่างแท้จริงว่า รัฐบาลจะใช้อำนาจเด็ดขาดของเสียงส่วนใหญ่ในสภา เพื่อตอบสนองผลประโยชน์ของตนเอง และแม้แต่ทำตนอยู่เหนือกฎหมาย

  ท่านสุภาพสตรี และท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย นี่คือเหตุผลว่า ทำไมหลังจากที่ทหารก่อการรัฐประหารในเดือนกันยายน พ.ศ.2549 ประชาชนส่วนใหญ่จึงรู้สึกโล่งใจ และผมเองรู้สึกเสียใจที่ต้องกล่าวเช่นนั้น แต่นี่เป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงประชาธิปไตยที่มีมากขึ้น เมื่อคณะรัฐประหารต้องรีบประกาศว่าจะคืนอำนาจให้กับประชาชนภายในหนึ่งปี รัฐประหารในปี 2549 นั้น เป็นเครื่องพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้จะมีการแทรกแซงของทหาร แต่อำนาจที่แท้จริงในที่สุดแล้วอยู่ในกำมือของประชาชน ประชาธิปไตยยังคงอยู่ ผู้นำรัฐประหารเองจำต้องจัดให้มีประชามติสำหรับรัฐธรรมนูญ ซึ่งผ่านการยอมรับอย่างฉิวเฉียด ซึ่งก็แสดงให้เห็นว่ายังคงต้องมีการแก้ไขอีกมาก และแม้ว่าประชาธิปไตยจะก้าวถอยหลังไปบ้าง แต่การเลือกตั้งที่บริสุทธิ์และยุติธรรมก็เกิดขึ้นในหนึ่งปี ซึ่งผู้มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งส่วนใหญ่ในชนบท ได้ตัดสินใจสนับสนุนนโยบายของพรรคการเมืองที่ถูกไล่ลงจากอำนาจโดยรัฐประหาร ประเด็นก็คือ ต่อไปกองทัพต้องคิดหนักขึ้น หากจะใช้กำลังเข้าสู่อำนาจอีกครั้ง นี่คือธรรมชาติของการพัฒนาประชาธิปไตยในประเทศไทย เพราะไม่ว่าจะกี่ก้าวที่ต้องถอยหลัง เราก็จะกลับคืนมาได้ และก้าวไปข้างหน้าได้อีก

  น่าเสียดายอีกเช่นกันที่การเลือกตั้งตามวิถีประชาธิปไตย และระบอบเสียงข้างมากในปีที่ผ่านมา ได้ก่อให้เกิดปัญหามากมาย โดยการไม่เคารพต่อหลักการอื่นๆของประชาธิปไตย ความวุ่นวายยุ่งเหยิงทางการเมืองดูเหมือนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และที่สุดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ท้ายที่สุด ภายหลังจากที่ศาลตัดสินว่ารัฐบาลใช้อำนาจในทางที่ผิดและโกงการเลือกตั้ง บรรดาสส.ที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยจึงตัดสินใจยุติทางตัน เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและมีการออกเสียงอย่างเปิดเผยเพื่อสนับสนุนให้พรรค(ประชาธิปัตย์)ของผมดำเนินการจัดตั้งรัฐบาลผสม ผลการเลือกตั้งซ่อมในอีกหนึ่งเดือนต่อมา เป็นเครื่องพิสูจน์อย่างดี เมื่อพวกเราได้รับเลือกตั้งจำนวน 21 ที่นั่งจากจำนวนทั้งหมด 27 ที่นั่ง

  ปัจจุบันนี้ ประเทศไทยกำลังกลับคืนสู่หนทางที่ถูกต้องของการเป็นประชาธิปไตย ผมเห็นว่ารัฐบาลของผมมีหน้าที่ที่จะต้องทำให้เกิดความมั่นใจว่า ความก้าวหน้าของประเทศไทยในการเป็นประชาธิปไตยนั้นจะต้องดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง พันธะสัญญาที่ผมได้ให้ไว้กับประชาชนคนไทยก็คือ ความโปร่งใส ธรรมาภิบาล การเคารพสิทธิมนุษยชน และหลักนิติรัฐ การปฏิบัติโดยเท่าเทียมกัน และการยอมรับความเห็นที่แตกต่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการให้พื้นที่ทางการเมืองแก่คนที่เห็นต่างออกไป ระบอบการปกครองเสียงส่วนใหญ่ ไม่จำเป็นต้องแลกมาด้วยการยอมละทิ้งเสียซึ่งความโปร่งใส และธรรมาภิบาล และเพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า หลักการเหล่านี้ต้องดำเนินไปด้วยกัน

  เพื่อที่จะทำเช่นนั้นได้ รูปแบบใหม่ของการปฏิรูปทางการเมือง หรือ”ข้อตกลงใหม่ทางการเมือง” จะต้องเกิดขึ้น เป็นกระบวนการซึ่งจะสร้างให้เกิดประชาธิปไตยเสรีที่ยั่งยืนภายใต้ระบอบกษัตริย์เป็นประมุข ระบอบที่ซึ่งอำนาจของการนำทางการเมืองจะต้องถูกนำมาใช้เพื่อกำกับนโยบายแห่งชาติเพื่อชีวิตที่ดีขึ้นของประชาชน ไม่ใช่เพื่อการสะสมและใช้อำนาจอย่างไม่มีขีดจำกัด ซึ่งรวมถึงการบิดเบือนกฎหมายเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว

  เราตระหนักด้วยว่า สำหรับคนทั่วไป คนที่ทำงานหนัก ประชาธิปไตย อาจจะไร้ซึ่งคุณค่า หากมันไม่ได้ตอบสนองต่อความต้องการพื้นฐานของพวกเขา ดังนั้น ประชาธิปไตยจึงต้องนำไปสู่การพัฒนาทางเศรษฐกิจ ถ้าจะให้เกิดความยั่งยืน ดังนั้น พันธะสัญญาของเราในเรื่องเสรีภาพจึงขยายรวมถึงนโยบายทางเศรษฐกิจ ที่จะต้องมีความสมดุลระหว่างการเจริญเติบโต อันเป็นผลมาจากการแข่งขันและการลงทุน กับการกำกับดูแลโดยรัฐ เพื่อสร้างความเท่าเทียมและช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส

  ไม่ว่าใครจะขึ้นมาครองอำนาจก็ตาม ประเทศไทยได้เลือกเดินแนวทางเศรษฐกิจเสรี ดังจะเห็นได้จากความมุ่งมั่นของเราที่จะเปิดตลาดและการเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างใกล้ชิดในเศรษฐกิจโลก ฐานที่มั่นคงด้านเกษตรของเรานั้น หมายความว่าประเทศไทยจะยังคงมีบทบาทสำคัญในการเป็นครัวของโลก ดังนั้น เราจำเป็นต้องทำให้แน่ใจว่าวิกฤติเศรษฐกิจโลกนั้น จะไม่นำไปสู่มาตรการปกป้องทางการค้า การทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้เราปิดประตูใส่กัน และพากันลำบาก

  ท่านสุภาพสตรี และท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย จึงแทบไม่ใช่คำถามว่าเรานั้นเห็นคุณค่าของประชาธิปไตยเพียงไร พวกเราได้มีประสบการณ์ที่ยากลำบากในการสร้างระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย ผมเชื่อว่าประสบการณ์ทางการเมืองของเรา จะมีคุณค่ายิ่งต่อประเทศที่กำลังแสวงหากระบวนการประชาธิปไตย ดังนั้น เราจึงทำงานร่วมกันเพื่อส่งเสริมประชาธิปไตยในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในฐานะประธานอาเซียน และเจ้าภาพการจัดประชุมอาเซียนซัมมิทครั้งที่ 14 เราได้ทำงานร่วมกันกับประเทศสมาชิก เพื่อส่งเสริมเสรีภาพและประชาธิปไตยในภูมิภาค ด้วยความตระหนักถึงข้อจำกัดที่เรามี

  ประเทศสมาชิกอาเซียน 10 ประเทศ ขณะนี้มีจุดยืนที่มั่นคงในเรื่องที่ก่อนหน้านี้ อาจจะอ่อนไหวเกินไปที่จะพูดคุยกันแม้แต่ในประเทศอาเซียนกันเอง สิ่งสำคัญประการแรกก็คือ การบรรลุเป้าหมายประชาคมอาเซียนนั้นคือ การทำให้องค์กรแห่งนี้มีประสิทธิภาพและยึดมั่นในหลักกฎหมาย ประการที่สอง การตั้งองค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียนขึ้นมา หมายความว่าในที่สุดแล้ว สิทธิมนุษยชนจะต้องได้รับความสำคัญในภูมิภาคนี้ ประการที่สาม เราสนับสนุนการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในอาเซียน โดยการทำให้องค์กรอาเซียนให้ความสำคัญกับประชาชนมากขึ้น เพื่อมุ่งแก้ปัญหาการขาดการมีส่วนร่วม ที่เป็นปัญหาในองค์กรนานาชาติหลายแห่ง และในหลายภูมิภาคในโลก และอันที่จริงแล้ว เมื่อสองสัปดาห์ก่อนที่ผมเป็นประธานการประชุมอาเซียนซัมมิทนั้น นับเป็นครั้งแรกที่เราได้เชิญตัวแทนภาคประชาสังคมให้มาร่วมเสนอต่อผู้นำชาติอาเซียน 10 ประเทศ ก้าวย่างต่างๆเหล่านี้ มุ่งหมายให้อาเซียนมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น หนุนเสริมความร่วมมือระหว่างประเทศสมาชิก ทั้งยังเป็นมาตรการทางอ้อมที่จะทำให้อาเซียนและประเทศสมาชิกมีความเป็นประชาธิปไตยมากยิ่งขึ้น หรืออย่างน้อยก็เป็นองค์กรที่ยืนอยู่บนหลักกฎหมายและดำเนินการอย่างระมัดระวังเอาใจใส่ต่อหลักธรรมาภิบาล

  ท่านสุภาพสตรี และท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ผมไม่อาจพูดได้อย่างแน่ชัดว่าประชาธิปไตยไทยจะพัฒนาก้าวหน้าไปได้เร็วแค่ไหนและอย่างไร แต่จากประสบการณ์ในประเทศตะวันตก ต้องใช้เวลากว่าร้อยปีกว่าที่ประชาธิปไตยจะตกผลึก การเติบโตของประชาธิปไตยจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการที่ซับซ้อนในประเทศ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับประชาธิปไตยแล้ว ผมมีความเชื่อมั่นว่าจะไม่มีวันก้าวถอยหลังอีกอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ได้สอนเราว่าความกระหายเสรีภาพ ไม่ว่าจะเป็นทางการเมืองหรือทางเศรษฐกิจนั้นมีความเป็นสากล ประชาชนไทยได้เรียนรู้ความสำคัญของประชาธิปไตยและเสรีภาพตลอดระยะเวลา 75 ปีนับตั้งแต่เรามีรัฐธรรมนูญฉบับแรก คงจะไม่มีวันที่พวกเขาจะยอมให้มีการก้าวถอยหลังอีก ประเทศไทยหมายถึงดินแดนแห่งเสรี แน่นอนว่า หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ผมมีความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยมที่จะทำงานเพื่อประชาชนคนไทยทุกคน เพื่อที่ว่าอุดมการณ์อันมีเกียรติที่ประชาชนได้ต่อสู้และยอมเสียสละชีวิตเพื่อแลกให้ได้มา อุดมการณ์ที่จุดประกายฝันเรื่องอาชีพของเด็กชายวัยเก้าขวบคนหนึ่ง จะเป็นมากกว่าคำพูดสวยหรูบนแผ่นกระดาษ ประเทศไทยกำลังอยู่บนทางแยก ผมตั้งใจที่จะให้เกิดความความมั่นใจว่า ประเทศไทยได้ตัดสินใจอย่างถูกต้องและมุ่งก้าวต่อไปบนหนทางแห่งความเป็นประชาธิปไตยมากยิ่งขึ้น โดยมีอุปสรรคขัดขวางน้อยที่สุด

  ผมยังจำได้ถึงคำขวัญของมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด – Dominus Illuminatio Mea (พระองค์คือแสงสว่างแห่งข้า) จริงทีเดียวว่า แสงสว่างแห่งอ๊อกซ์ฟอร์ดได้สาดส่องตัวผมและนำทางผม ไม่เพียงแต่ให้ทำสิ่งต่างๆอย่างถูกต้องเท่านั้น แต่ยังต้องทำแต่สิ่งที่ดีด้วย ทั้งนี้เพื่อตัวผมเอง เพื่อประเทศชาติ และเหนือไปจากนั้น ซึ่งก็รวมถึงเพื่อความก้าวหน้ายิ่งขึ้นของประชาธิปไตยในเมืองไทย ขอขอบคุณ

• 2 John Francis Lee // Mar 19, 2009 at 2:26 am

  There was a real fear that a government would use its absolute majority in Parliament for its own self-interest, and even put themselves above the law.

  There may have been a fear that the govenment might put themselves above the law, in September 2006 that fear was realized when a military coup was launched and the People’s Constitution of 1997 ripped up and discarded by the military.

  This is why, when the military staged a coup in September 2006, it was met with a sense of relief among the majority of people, and I regret to say that. It was a reflection of increasing democracy when the coup makers had to quickly announce that power would return to the people in one year.

  Abhisit asserts that a majority of the people approved the coup. The military asserts that a majority of the people approved its constitution. I don’t believe either assertion. The idea that anything the coup makers did was “a relfection of increasing democracy” is an abuse of language and logic.

  The 2006 coup proved that, despite the military’s intervention, power ultimately rests in the hands of the people.

  How can patent rubbish like this not be subject to jeers and catcalls? Certainly it should have been mercilessly disputed.

  …although democracy took a step back, free and fair elections did take place in one year. The majority of voters, largely from the rural areas, decided to vote to support the policies of the party that was overthrown by the coup in the first place.

  How then does he justify his coming to power on the back of a mob-military-judicial putsch that rolled back the results of that election?

  In the end, after the courts ruled against the government for abuse of power and electoral fraud, democratically-elected Parliamentarians decided to end the deadlock by to put in change and voted openly for my party to form a coalition government. The decision was subsequently vindicated by by-election results a month later, when we won 21 out of 27 seats.

  Not so. “democratically-elected Parliamentarians” were thrown out of Parliament by a retroactive law, the fiat of the military. The military “decided to end the deadlock… to put in change” a putsch, and got Newin to bolt the remnants of the ruling party and to enable Abhisit’s party to take nominal charge of that putsch. The decision was mocked by the fact that Abhisit’s party had lost the real election when they won 165 0f 480 seats to the winning party’s 233, and to the 315 seats of the coalition decapitated and decimated by the putsch.

  So this is what I have promised to the Thai people…

  But as soon as you promise something “your” government takes action in the opposite direction.

  We need not trade off majority rule for transparency and good governance…

  But he is going to “trade off majority rule for transparency and good governance”. The PAD has pledged to eliminate democracy, and during the course of his speech on “The Challenges of Democracy” no one says a word about it.

  …a political “New Deal”, must take place— a process that creates long-lasting liberal democracy under a constitutional Monarchy, where powers of the political leadership are used to provide national policy direction for the better lives of the people…

  Conspicuously absent is any indication that the “powers of political leadership” will be awarded in elections. Do you think he just forgot to mention that?

  Our commitment to freedom therefore extends to our economic policies…

  This paragraph is just boilerplate Neoliberalism.

  I believe that our political experiences are valuable to the countries now pursuing democratization.

  Thailand has become a strong negative example.

  …when I chaired the ASEAN Summit meeting, for the first time, we invited representatives of civil society to address the ten leaders of the ten Southeast Asian nations.

  And they were promptly and peremptorily denied the right to do so. This is par for the Abhisit course. His pronouncments are contrarian indicators. Whatever Abhisit says… the opposite comes true.

• 3 Jessie // Mar 23, 2009 at 12:19 am

  IMO, it is a shame for Oxford U. that such a villain like khun aphisit can openly propagate and justify the measures of the military in alliance with his “democratic party” to topple a government.

• 4 James // Mar 23, 2009 at 7:51 am

  Re: Jessie,

  It’s a shame you have an opinion on something you know nothing about. To truly understand and make an intelligent comment, you need to look at all the events leading up to this point. Khun Aphisit is on the right track. He has Thailand’s best interest in mind. But in politics, you cannot do everything alone; especially are going to change the way things are in Thailand.

  He is going up against a wall of corrupted and dishonest officials. Most of them are members of cabinets put in place since the Thaksin era. No one wants to get their hands dirty. But if your dog took a dump inside your house, you have to pick up the shit to clean up your place, right? Unfortunately, this house has too many dogs and too many piles of shit to pick up. Khun Aphisit will have to get his hands dirty. But to get it done a little faster, he will need all the help he can… even if they are from the military.

• 5 Ralph Kramden // Mar 23, 2009 at 11:36 pm

  I take it that James is one of those assigned to get good publicity for Abhisit and Thailand. A stooge of the government. Oh, sorry, jumping to conclusions that might be unwarranted. But, then again, James seems to be able to assess a contributor’s position from a short post. Which bit of Jessie’s post was offensive James? Can’t be the bit about the military backing the Democrats as that is well known.

• 6 Noi // Mar 24, 2009 at 12:59 pm

  “There was fear that a government would use its absolute MAJORITY .. for its own self-interest, this is why when the military staged a coup in 2006, it was met with a sense of relief among the majority of people”
  I wondered which head he used to come up with such an idiotic statement! If the 2006 coup was such a relief among the MAJORITY, one would think those MAJORITY would get rid of Thaksin’s government at the BALLOT BOX!
  Just in case he forgets to learn from Oxford – “Democracy” is “government by the people; a form of government in which the supreme power is vested in the people and exercised directly by them or by their elected agents under a free electoral system”. In other words, it is the will of the people that governs, not one person or a group of persons, and if the government is doing its job then the will of the people who elected them is being put forth. Not only that, but the “will of the people” means that the people have the absolute right to overthrow the government at the next scheduled election, IF a majority of them want that government overthrown.
  If the Thai elitists accusing the Thai democracy of having a government elected by the uneducated, then the government by the aristocracy as the statement by PM Apisit stated above it must then be a dictatorship government by the badly educated! And by that, I mean that the aristocracy has simply chosen to ignore “one person, one vote” in favor of a government that favors its own narrow interests.
  The government in Thailand today is not a “democratic” government in any sense at all. It is merely a dictatorship by a minority who has chosen to serve its own interests over that of the majority and of the nation as a whole.

• 7 hclau // Mar 26, 2009 at 1:10 am

  Well Noi,

  People like James have no interest in democracy or peoples’s rights. His group has been awarded the game, so can say anything they want. It is up to outside observers to see them for what they are. Denial is their main intellectual asset.

  ps – I guess James think the owner of the largest whorehouse in bangkok is the best person to be trade minister – the experience and all that, you know

• 8 Byron // Mar 27, 2009 at 1:46 pm

  Here here James !!! I second your position.

  As for Noi, I just wish you had another head. So at least you’ll have an excuse for your idiotic comment… “Which head are you thinking from? Opps… you only have one head.” Well, that’s a shame isn’t it, now you have no excuse for your idiotic comment.
  Yes a democratic system is “the will of the people,” and it’s based on a “one person, one vote,” bla bla bla. We all know that. But when you can “buy the vote,” what seemed like a fair election in a democratic process is no longer true, isn’t it.

  (Hint# 1: That’s why it is illegal to buy your vote from the people in an election)

  I understand there are a lot of people like you who are either naïve, uneducated, in denial, just plain stupid, or all four combination.
  In case you have been in the cave for the last decade, Thailand is still a third world country. The gap between the rich and the poor is so great there is no realistic way to close bridge it. Corruption is so rampant, from high ranking government officials to regular traffic cops. All these corrupt officials just need a little grease in their pocket and you can do whatever you want. You can get off a traffic violation with a 50 baht, get off a murder case with 20,000 baht, getting away with not having to pay hundreds of millions of baht in taxes each year (I’m sure you heard of Santika Club that burnt down in December 2008); there’s a price for everything. Cops who swore to uphold the laws, are themselves breaking the laws. Members of the congress who were elected to represent the people are taking advantage of the very same people who elected them.

  This has been a way of life in Thailand and Thaksin did not change the tradition. Everyone “thought” he would straighten up this corrupt government and strengthen the judicial system of the entire country. But we got it all wrong!!! Thaksin was the “wolf in grandma’s outfit.” Thai Ruk Thai was his wolf pack; all wearing “grandma’s little outfit.” They were all taking advantage of the poor. Back in the second and third reelection, the votes were all bought by Thaksin and his corrupt cabinet members. Most of the people were so poor they were glad to make 200 baht. (4.5 Eur / vote) What was more amazing was that Thaksin was using the tax money to pay these poor villagers for their vote. How could that not win? They literary had nothing to lose; not a Euro out of their pockets.

  Perhaps you need to consider your view on a ‘democratic government,’ and take your head out of Thaksin’s ass. Come see what everyone else around the world is seeing. It’s a different view from out here, I assured you.
  A couple of pointers for you Noi, besides the one I’ve just mentioned. Go get a “real education,” preferably on government and democracy. When I took it here at Oxford, my recollection was the professors were quite thorough. So I see absolutely nothing wrong with the courses here, that is, if you can get accepted into the university, of course. Second, don’t believe too much about what your idiot friends are telling you. Do some reading and researching on your own to find out the truth. It is only when you know the truth form all sides that you can truly contribute to a democratic society.

  In the end, it is ultimately about the people who truly understand the meaning of democracy (regardless of their wealth or social status) verses a group of business men who were taking advantage of a broken system, disguising themselves in democracy.

• 9 Noi // Apr 1, 2009 at 9:54 pm

  Hint #1: Have you ever heard of the secret ballot voting method? The secret ballot voting method safeguards integrity because it allows voters to cast their ballot in full independence. If votes are cast in secrecy, there is no guaranteed way for candidates and party organizers to be certain that the vote was cast according to the agreement between voter and briber.

  Hint#2: Please try not to embarrass yourself and Oxford U. any more than you already have, by casting aspersions upon the intelligence of others, because your writing is littered with errors.

  Hint#3: As a long time U.S. resident (over 30 years), I have no emotional attachment to any Thai politicians, but I will stand and fight with Thai people for democracy. Democracy may not be perfect (and it probably never will be), but I would rather live under a democratic system than under military gun barrels any day.

  Hint#4: You apparently think that Oxford U. is the ultimate place for higher learning, but in reality, there has been a brain drain from the U.K. to the U.S. top Universities for more than two decades. Here’s one of many examples; http://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/flight-of-the-dashing-dons-ferguson-joins-brain-drain-to-us-606972.html

  Noi

• 10 Charrurat // Apr 4, 2009 at 4:03 am

  Sorry that my English is so poor…and my vote is for Khun Abhisit…

  I just couldn’t understand this matter:

  What makes so many people think that DEMOCRACY is the answer to my country???

  Having said that I, PERSONALLY, have no problem with “DEMOCRACY” or even “COMMUNISM”. I just couldn’t understand it, really.

  What makes so many people believe that DEMOCRACY is the key and suitable for any country in this world in the same way???

  Could someone explain it to me, please???

  To be honest, I didn’t vote Khun Abhisit just because the fact that he’s graduated from Oxford University. He got my vote because he appears to be the PM I’m waiting for for so long. So, I did exercise my rights, didn’t I?

  From my understanding about DEMOCRACY and Thai Constitution, I don’t see anything wrong about how he’s become Thai PM. Still, I don’t understand how so many people believe that he’s come into the power with the support of the military and bla bla bla….I know to say something like that makes me look really naive and stupid. But as a big fan of CSI, isn’t it true and correct that before we can accuse someone of doing something, we should have solid evidence first. So, for me, INNOCENCE UNTIL PROVEN GUILTY. And, it would be really greatful if someone here could provide me with hard evidence agains that claim.

  Thanks in advance.

• 11 amberwaves // Apr 5, 2009 at 1:27 am

  Charrurat – That’s a reasonable question, and I am assuming a sincere one.

  What you seem you be saying is right, that in a strictly technical sense, Abhisit came to power within the legal framework of Thai democracy.

  The problem is his path to the top was facilitated by extra-legal means — starting with the 2006 coup, and in a more immediate sense, the illegal actions of the PAD and the continuing interference of the military in the political process, including the pressure applied by Gen. Anupong – well-reported by the press – in the days immediately prior to the parliamentary vote to seat Abhisit.

  I daresay many people share your opinion that Abhisit is the best possible choice for PM in a less than sterling field.

  But many people also believe it is even more important to take a stand on the principle that military intervention in politics is simply unacceptable.

  I’m not sure what you mean by hard evidence, and perhaps what I consider the fairly self-evident events of last year don’t meet your criteria.

  OK, then, I’ll offer a more simple proposition. Would Abhisit be prime minister today if the army hadn’t staged the September 2006 coup?

  Some people treat the coup as if it was an act of God, something unchallengeable. Actually, it was an illegal and undemocratic intervention into politics (no matter how many ex post facto justifications are manufactured for it).

  So I am contending that at a minimum, there is a line connecting the coup and Abhisit’s rise to power. Unless your “understanding about DEMOCRACY and Thai Constitution” leaves room for coups, I think you will understand my point.

  One small friendly suggestion: don’t go apologizing in advance for your English language skills – it just comes across as a plea for special treatment. Your post is perfectly understandable. People on this blog will judge you by what you have to say, not how you say it (assuming you keep within the range of decency and avoid personal attacks).

• 12 Charrurat // Apr 6, 2009 at 4:22 am

  Thanks for your friendly suggestion amberwaves. I’ll keep that in mind from now on.

  For your question: Would Abhisit be prime minister today if the army hadn’t staged the September 2006 coup?

  What I could tell you is that only God knows, if you believe in God, as we cannot alter what’s already happened.

  Yes, principally, military intervention in politics is simply unacceptable. Even I agree with this basic principle. But, to be honest, it is such a relief that the coup did take place at that time, considering the situation here. I know saying something like that is really stupid. But let me ask you this: Do you think that the army should wait until some people get killed–it’s really likely that some people would get killed?

  Regarding Khun Abhisit’s path to power, I just need “proof” for the claim that –put it in your words– his path to the top was facilitated by extra-legal means — starting with the 2006 coup, and in a more immediate sense, the illegal actions of the PAD and the continuing interference of the military in the political process, including the pressure applied by Gen. Anupong – well-reported by the press – in the days immediately prior to the parliamentary vote to seat Abhisit.

  When I say “proof”, I mean something touchable, something like documents, tape or VDO records of meetings, etc., not just what the press reports–because we cannot know if the report is true– or what we have deduced ourselves from what we’ve heard.

  I don’t deny the fact that there are the 2006 coup and the illegal actions of the PAD. But for the claim “the continuing interference of the military in the political process, including the pressure applied by Gen. Anupong – well-reported by the press – in the days immediately prior to the parliamentary vote to seat Abhisit”, I cannot accept it.

  Let me remind you something. There was a general election in December 2007, remember? First, we have Mr. Samak and then Mr. Somchai as PM. During this period, I don’t see anyone asking for the real DEMOCRACY. But just as Khun Abhisit’s come into the power, there comes a call for real DEMOCRACY. I believe I see a broken link on the line connecting the coup and Abhisit’s rise to power.

  Let me ask you one last question, just for now: Do you think there would be a call for the real democracy if PT was the government?

• 13 amberwaves // Apr 6, 2009 at 6:29 pm

  Charrurat: When you say: ” First, we have Mr. Samak and then Mr. Somchai as PM. During this period, I don’t see anyone asking for the real DEMOCRACY.”

  I think perhaps you are too narrowly focused on one side. The PAD and its backers were asking very strongly for what they called real democracy. Certainly you saw that. There were endless words spoken in 2007 and 2008 about “Thai-style democracy.”

  As to other people, I believe that in their view, they had nothing to ask for because they thought they already had it, an elected government.

  But these (anti-PAD) people also were seeking more real democracy, in their different way of looking at it, in trying to amend the 2007 constitution (which among other things rolled back the idea of an all elected senate, as I am sure you know.)

  Whether all of them were sincere or actually had a hidden agenda is another question, which could also be applied to the PAD.

  So to a great extent, I’m afraid the answer to your question: “Do you think there would be a call for the real democracy if PT was the government?” would depend upon who is defining real democracy and how.

  I’m sure many people will continue to work toward what they believe in. But that may not be what you or I believe in.

• 14 Charrurat // Apr 9, 2009 at 3:53 am

  amberwaves:

  According to my view of democracy, what the PAD’s asked for is not the real democracy. It is called, put it in your words, “Thai-style democracy.” And, I see it just as that. That’s why I’s saying that “During this period, I don’t see anyone asking for the real DEMOCRACY.” By “anyone” here I mean “the anti-PAD.” And, I still remember what they’re trying to do during that time.

  Your words: But these (anti-PAD) people also were seeking more real democracy…in trying to amend the 2007 constitution…

  Just early this evening, the leader (?) of the anti-PAD has just announced their demands: (The Nation) “…Prem, Surayud Chulanont and Chanchai Likhitjittha must resign as privy councillors. In the second point of demands,…Abhisit must resign as the prime minister. In the third demand, the red-shirted people also called for democratic reform…”

  Funny enough, the demand for the democratic reform, which I take it to mean the ask for the real democracy, is at the last place. If I were him I would put this demand in the first place.

  Anyway, I agree with you on the point that the 2007 (2550) constitution (in my views, may appear to be inferior to the 1997 (2540) constitution –still not sure, need more time to consider it in depth– and) should need amendments on some points. However, as for the issue of senate, let me ask you if you’re Thai before we could talk about this issue further. Please don’t consider my question as an insult.

  Lastly, what do you think should come before the call for the real democracy? Just want to know other opinion.

• 15 amberwaves // Apr 9, 2009 at 4:26 pm

  On the matter of “real democracy,” I think you agree that it’s a matter of definition, and that is another whole and long complicated debate.

  On the three demands, yes, in an ideal world, the call for democracy should top the list. But to be strictly pragmatic about it, it is hard to rally people around a general concept — you want tangible targets. It’s an organizing gimmick. Anyway, listing democracy last doesn’t necessarily make it least. In some forms of rhetoric, you build up to your main point.

  As for the senate — I’m not sure what is at issue here, and certainly don’t see what it has to do with me being Thai or not.

  But since I am curious to see what you have to say, I will answer your question. I am not Thai. But if you are a recent college graduate or younger, I have lived in Thailand longer than you have. And I am old enough to remember what terrible things happened the last time the Thai establishment felt under threat. Anyone else there out there recall the morning-after shock of Socialist Party leader Boonsanong’s assassination? (And I cannot pass up the observation that justice was never done in his case, as in so many others of the era.)

  I’m not quite sure what you are getting at in your last question, but I’d like to see equal justice under law (e.g., no de facto impunity for PAD and other anti-Thaksin types), an impartial and apolitical judiciary (does that really need any explanation?), no ex post facto laws, a responsible press (I can dream…), the army staying in its barracks… the list is quite long.

• 16 hclau // Apr 9, 2009 at 6:31 pm

  Amberwaves #15,

  Never really agreed with many of your comments before, but agree with you wholeheartedly this time round. I cannot understand the pro-pad type always clamoring for Thaksin’s and the “red” blood and totally ignoring the PAD crimes and immunity. In fact auto-immunity for anyone who’s backed by the elite-military complex.

  The list is long as you say, but who cares. Pad types wear SF99 sunglasses

• 17 Charrurat // Apr 10, 2009 at 3:30 am

  amberwaves:

  Thanks for answering such a personal question. I admit that I did ask the wrong question. Sorry about that. In fact, I just want to know if you’re aware of the reason behind the amendment, regarding the senate issue. And, judging from you information, I’m quite certain that you know. So I will not go into details.

  Let me tell you my opinion about this issue: I admit that “the amendment” is such a drawback, pulling me one step backwards from the real democracy. However, when we want to achieve something, don’t you think that we should do it slowly –step by step– and not overthrow it completely in just one act?

  As for my last question, I totally agree with you. However, I asked that question in general sense, regardless of the current situation here.

  And, as for the demands issue, I understand your point but still don’t understand why people cannot be true to oneself. If one wants real democracy, shouldn’t one just ask for real democracy. Why one has to build some tangible targets just to get people on one’s side. That sounds like bad karma to me.

  And, lastly, you words: …listing democracy last doesn’t necessarily make it least…

  Do you really believe in this? From your explanation, I’m sory to tell you that I’m still not buying it!

• 18 amberwaves // Apr 10, 2009 at 2:53 pm

  Charrurat: With these points which seem to show at least a certain mutual understanding, let’s wrap this up and tackle other threads on this blog. Looking around, this has been one of the more cordial exchanges here lately.

  Even your last question is not a particularly contentious one, I think. Different people have different priorities. And the judge the sincerity of any of them is a pretty subjective exercise. In politics as in life, maintaining purity is just about impossible.

Leave a Comment